کمی دیر دارم می نویسم:

با مدرسه رفتیم نخستین نمایشگاه بین المللی بازی های رایانه ای در سالن همایش های برج میلاد . گفتند بیست نفر بیشتر نمی توانیم ببریم . سه تا معلم بودند که هرکدام می توانست سی نفر را نظارت کند . وارد که شدیم بادکنک دادند دستمان. از دبستان آ مده بودند تا دبیرستان . هر غرفه شرکتی بود که بازی تولید می کرد . توی بیشتر غرفه ها می شد بازی کرد . ماشین بازی ، تیر اندازی ، فوتبال‌ ، جنگ و ... . بچه ها استقبال می کردند و برای بازی کردن صف می کشیدند . یک غرفه هم بود که می رفتی کارتون دوبله (صداپیشگی) می کردی .

 این غرفه ای که می گویم از همه جالب تر بود. از نمایشگاه دیگر کشورها تقلید کرده بودند. اول فشار خون و ضربان قلب و تعادل را اندازه می گرفتند . توی یک کاغذ این ها را می نوشتند . بعد از یک تا ده به کلمه های مختلف امتیاز می دادیم. پنج دقیقه بازی خشونت آمیز انجام می دادیم تا بدانند چه تاثیری رویمان دارد . دوباره سه تا تست را می دادیم . نتایج را به دکتر نشان می دادیم و او می گفت که چه خصوصیاتی داریم و چه مشکلاتی . به من گفت این بازی ها زیاد رویت تاثیر ندارند . با هر کسی همانطور که او هست رفتار می کنی . این بد نیست ولی ممکن است بعدها باعث دورویی بشود!

من و یکی از بچه ها با برنامه ی بهاری شو  گفتگو کردیم . آخر سر هم خودم را توی تلویزیون ندیدم . سوال های بی مزه ای پرسید ! مثل این ها:

روزی چند ساعت بازی کامپیوتری می کنی؟ تفاوت بازی دخترانه و بازی پسرانه چیست ؟

قسمت آخر بازی های کامپیوتری می فروخت .   

با اینکه اولین نمایشگاه از نوع بین المللی بازی های رایانه ای بود ، به نظرم کیفیت خوبی داشت . خدا را شکر توی مصلی برگزار نکردند .