بی تبریک، بی بهانه

از تولد وبلاگم بیش از تولد هر کسی خوشحال می شوم، بیش از حتی خودم. اینجا مال خود خودم است، به اضافه ی دوستان و آشنایان. اینجا پاتوقم است، که گاهی کم رونق است و گاهی نه. خرچنگ قورباغه را با تمام خرچنگ قورباغه ای اش دوست دارم، هرچند گاهی در حقش ظلم می کنم و می گذارم گرد و غبار بنشیند رویش. چهار سالش است که برای یک وب سن کمی نیست. کلی با آن خاطره دارم، کافی است نظرات پست های قدیمی و قدیمی تر را نگاهی بیندازم. اصلا خیلی خوب است، نمی دانم حسم را چه جوری بگویم. من وبلاگم را دوست دارم!

لطفا تولد وبلاگم را تبریک نگویید، اگر خواستید برایش آرزوهای خوب کنید و انرژی مثبت بفرستید که به خودتان هم بر می گردد.

دمتون قییییییژ

وافعا با خوندن نظراتتون شارژ میشم

خیلی عالی بود، نگاهی به نظرات پست قبل و یا مثلا فردریش دیوانه بندازید! عالیه... عالی. جدی می گم. به زودی فیس بوک لعنتی رو ول می کنم و یه سره میام اینجا.