امیدوارم این نامه را عموهای فیتیله ای بخوانند:
سلام عمو فروتن، عمو مسلمی و عمو گلی عزیز !
از دوران بچگی شما را تماشا می کردم . یادم است صبح جمعه که می شد من و خواهرم سر مبل سه نفره دعوا می کردیم ، برای آنکه رویش دراز بکشیم و بهترین برنامه یمان را ببینیم . تا قبل از این هم ، وقتی دوستانم از من می پرسیدند : فلان سریال رو دیدی؟
می گفتم : نه!
- فلان فیلم رو چی؟
- نه!
- پس تو چی می بینی؟
جوابم فیتیله جمعه تعطیله بود . دلم خوش بود دوران بچگی من هم یک برنامه بود که باهاش حال می کردم و همین طور هم هست . جلوی بقیه که می گفتند ما فلان برنامه را داشتیم کم نمی آوردم ، بهترش را هم داشتم . از فاتینگا و پاتینگا که هنوز آهنگش سر زبانم است .
کی بود که گفت قاتینگا ؟ / کی صدا زد پاتینگا ؟ / ما دو تا اومدینگا / با رسم اینگا اینگا / دوستیم با فیتیلینگا ...
یا :
کت شلوار و جلیقه / کت شلوار و جلیقه / به به ! / به به! / بابا به به به این سلیقه!
ماهی قرمز تنگ بلورم / دریا رو ول کن من با تو جورم ...
دست تو مماغ مکردیم / میغ و میغ و میغ مکردیم / موهای همو مکندیم / ...
علی کوچولو / یه مرد گنده /...
وای، فکرش هم برایم سخت است . جمعه ها از درس و مشقم می زدم و فیتیله می دیدم . موقع کارتون ها که می شد پا می شدم می رفتم ولی تا صدای آهنگ فیتیله ای ها می آمد سریع خودم را جلوی تلویزیون می رساند م . برعکس بقیه ی برنامه های کودک.
خودتان هم می دانید که آدم بزرگ ها هم مخاطب بودند. پیرزن ها هم. پیرمردها هم.
شوخی هایتان سر اجرا یادم نمی رود. شوک دادن به عمو قناد . جراحی شکمش.
اگر نمی گفتم ته دلم غمباد می شد . خوشحالم که توانسته ام چندین سال فیتیله ببینم ، سرگرم بشوم ، بخندم ، کلی چیز یاد بگیرم و بهترین و به یاد ماندنی ترین برنامه ای باشد که دیده ام .
از مشکلی که هست اطلاع کافی ندارم . امیدوارم هرچه زودتر برطرف بشود .
الان یکی یکی تصویر نمایش ها و شعر ترانه ها از ذهنم می گذرد . حیف شد ، حیف! کاش مثل قبل باشد .
باید اول نامه تشکر می کردم . صمیمانه ترین تشکرها برای بهترین عموهایم!
